نام بگذارد ، اين كار تنها در شان يك بتپرست جاهل و نادان و بى خبر است . و از آن عجيبتر اينكه حديث مزبور متضمن معجزه يا كرامت شيطان است ، كه با نامگذارى اين فرزند به نام او ، بر خلاف همه فرزندان گذشته ، زنده ماند ! و بسيار جاى تاسف است كه بعضى از مفسران گذشته تحت تاثير اين گونه احاديث مجعول قرار گرفته و آن را به عنوان تفسير آيه ذكر كرده‌اند ، به هر حال اين حديث را چون هم بر خلاف قرآن و هم بر خلاف عقل است بايد به گوشه اى انداخت . به دنبال اين جريان ، قرآن بار ديگر فكر و عقيده بت پرستى را با بيان روشن و كوبنده اى محكوم مىكند ، و مىگويد : « آيا اينها موجوداتى را شريك خدا قرار مىدهند كه قادر بر آفرينش چيزى نيستند ، بلكه خودشان مخلوق اويند » ( * ( أَ يُشْرِكُونَ ما لا يَخْلُقُ شَيْئاً وَهُمْ يُخْلَقُونَ ) * ) . به علاوه « اين معبودهاى ساختگى در هيچيك از مشكلات قادر نيستند پرستش كنندگان خود را يارى كنند ، و حتى قادر نيستند خود را نيز در برابر مشكلات يارى دهند » ( * ( وَلا يَسْتَطِيعُونَ لَهُمْ نَصْراً وَلا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ ) * ) . اين معبودها آن چنان هستند كه « اگر شما بخواهيد آنها را هدايت كنيد ، از شما پيروى نخواهند كرد » و حتى عقل و شعور آن را ندارند ( * ( وَإِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدى لا يَتَّبِعُوكُمْ ) * ) . آنها كه چنين هستند و نداى هاديان را نمىشنوند ، چگونه مىتوانند ديگران را هدايت كنند ؟ بعضى از مفسران احتمال ديگرى در تفسير اين آيه داده‌اند و آن اينكه ضمير